قرارداد صلح یا عقد صلح یکی ازعقود لازم در قانون ایران است. به این معنی که هیچ کدام از متعاملین حق فسخ یکجانبه عقد را ندارند مگر اینکه اختیار فسخ طبق قانون مدنی در قرارداد پیش بینی شده باشد. عقد صلح ممکن است در مورد رفع تنازع یا اختلاف فعلی باشد یا در مورد جلوگیری از تنازع احتمالی معامله یا غیر آن واقع شود.
در صلح که موضوع مواد752 الی 770 قانون مدنی ایران است، در صورتی که موضوع عین باشد مالکیت عین مال مورد صلح قرار میگیرد و انتقال می یابد. ولی اگر موضوع صلح منافع مال باشد عین مال انتقال نمی یابد بلکه متصالح فقط میتواند از متافع مال بصورت مادام العمر یا تا مدت معین، استفاده کند. هم چنین میتواند عمل یا اقدام کسی موضوع صلح قرار گیرد. به عنوان مثال شخصی در نتیجه عقد صلح ملزم به پرداخت نفقه شخص دیگر بصورت مادام العمر یا مدت معین شود.
در قراردادصلح کسی که مالک است را “مصالح” و کسی که مال قرار است به انتقال یابد را “متصالح” می نامند.
موارد فسخ و بطلان عقد صلح
قرارداد صلح یکی از عقود لازم است که بعد از انعقاد قابل فسخ نیست مگر در مواردی که طرفین عقد این حق را برای خودشان محفوظ داشته باشند. یا اینکه عقد صلح بر مبنای یک امر نامشروع منعقد شده باشد که در این صورت عقد باطل است. در این صورت هیچ آثاری بر عقد بار نمی شود. چنانچه مصالح موضوع صلح را انتقال داده باشد، یا انجام داده باشد به نوعی مصالح منتفع شده باشد می تواند به مصالح رجوع کند.
آدرس ما: تهران خیابان ولیعصر پایینتر از مترو جهاد نبش خیابان میرهادی شرقی ساختمان زندیه طبقه اول واحد3
بدون دیدگاه