سند

سندعادی
سند عادی

سند عادی طبق ماده ۱۲۸۹ قانون مدنی ایران، سندی است که در اداره ثبت اسناد و املاک یا نزد سایر مأموران رسمی تنظیم نشده باشد.

برای دریافت مشاوره همین الان کلیک کنید.

ماده 1287:اسنادی که در اداره ثبت اسناد و املاک و یا دفاتر اسناد رسمی یا در نزد سایر مامورین رسمی در حدود صلاحیت آن‌ها و بر طبق مقررات‌ قانونی تنظیم شده باشند رسمی است.

ماده1289: غیر از اسناد مذکوره در ماده 1287 سایر اسناد عادی است.

به زبان ساده‌تر:
هر نوشته‌ای که بین افراد تنظیم شود (مثلاً بین دو نفر معامله‌ای انجام شود و در برگه‌ای بنویسند) و رسماً در دفترخانه یا نزد مأمور رسمی ثبت نشده باشد، سند عادی محسوب می‌شود.


🔹 ویژگی‌های سند عادی:

  1.  در بین اشخاص تنظیم می‌شود (نه مأمور رسمی).

  2. دارای امضا یا اثر انگشت طرفین است.

  3. در صورت انکار یا تردید نسبت به امضا، نیاز به اثبات اصالت در دادگاه دارد.

  4. تاریخ سندعادی علیه اشخاص ثالث اعتبار ندارد (برخلاف سند رسمی).

  5. در صورت احراز اصالت، بین امضاکنندگان لازم‌الاتباع است.


آثار و ارزش اثباتی سند عادی

سند معمولی طبق مواد47 و48 قانون ثبت اسناد و املاک باید در دفتر اسناد رسمی ثبت گردد در غیر این صورت در محاکم پذیرفته نیست.

همچنین در صورت تصدیق صحت امضا توسط دادگاه یا کارشناسی، آثار سند رسمی را پیدا کرده و برای قاضی الزام‌آور می‌باشد.


تفاوت سند عادی و رسمی

شامل سند رسمی سند عادی
مرجع تنظیم مامور رسمی در حدود صلاحیت قانونی
اعتبار در برابر ثالث دارد غالبا دارد
امکان انکار و تردید ندارد، فقط ادعای جعل ممکن است دارد
تاریخ تاریخ رسمی قطعی است تاریخ فقط بین طرفین معتبر است
قدرت اجرایی دارد  ندارد مگر با حکم دادگاه

🔹 مثال‌ها:

  • قول‌نامه خرید و فروش ملک که در بنگاه نوشته می‌شود.

  • رسید دستی دریافت پول.

  • قرارداد اجاره یا شراکت که بدون دفترخانه تنظیم شود.

  • چک یا سفته (از نظر ماهیت حقوقی نیز سند عادی محسوب می‌شوند)
    برای دریافت مشاوره کلیک کنید.

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *